All for Joomla All for Webmasters

Ταξίδι αυτογνωσίας και αγάπης

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Typography

Μια επικίνδυνη ανάβαση και ταυτόχρονα ένας ύμνος στο ανθρώπινο σθένος αποτυπώνονται στο συναρπαστικό, συγκινητικό βιβλίο του πρωταθλητή και εκπαιδευτικού Νίκου Μιχαλόπουλου

«Οι κορυφές μέσα μας».

Της Μαρίνας Τσικλητήρα

«Οι ώρες περνάνε. Θέλω να ρωτήσω σε τι υψόμετρο βρισκόμαστε, αλλά δεν το ρισκάρω. Κάτι λιγότερο από αυτό που υπολογίζω, θα με σκοτώσει».

Τι είναι αυτό που ωθεί έναν άνθρωπο να αναμετρηθεί με τα όριά του; Να βρεθεί ξαφνικά, από την ασφάλεια του αστικού σπιτιού του, στο δρόμο για την ψηλότερη κορυφή της Αφρικής, στα 6000 μέτρα, ανάμεσα σε ψυχωμένους αλλά άγνωστους συνοδοιπόρους, αντιμέτωπος με τους μείον 25 βαθμούς Κελσίου, την έλλειψη οξυγόνου, τη σύγχυση, την εξάντληση, την πιθανότητα να μην επιστρέψει ποτέ;

Πιθανώς, ο Νίκος Μιχαλόπουλος, δεν γνωρίζει ακόμα τι ήταν εκείνο ακριβώς που τον έσπρωξε να τολμήσει το πιο επικίνδυνο αλλά και πιο σημαντικό ταξίδι της ζωής του. Σίγουρα, ο στόχος ήταν τεράστιο κίνητρο για έναν πρωταθλητή στον ακοντισμό και τη σκοποβολή και, κυρίως, για έναν εκπαιδευτικό αφοσιωμένο ειδικά σε παιδιά ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων: τον Δεκέμβριο του 2010, 27 πρωταθλητές από όλο τον κόσμο θα ανέβαιναν στο Κιλιμάντζαρο για τους σκοπούς του προτεινόμενου για Νόμπελ Ειρήνης Mathare Youth Sport Association, το οποίο προσφέρει ένα φωτεινότερο μέλλον στα ανήλικα θύματα των παραγκουπόλεων και των πολέμων.

Ένα ακόμα κίνητρο για την παράτολμη περιπέτεια ήταν η αρχηγός της αποστολής: η θρυλική τενίστρια Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Κι έπειτα, ήταν και η Άννα. Η Άννα Βερούλη, η σύντροφός του, που τον παρακίνησε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα γιατί ήξερε από προσωπική πείρα ότι τα «όχι» των άλλων δεν μετρούν όταν η καρδιά σου ξέρει ότι μπορείς.

Κάπως έτσι, ο Νίκος βρέθηκε να σκαρφαλώνει προς την ανεμοδαρμένη κορυφή, ελπίζοντας να την κοσμήσει με την ελληνική σημαία, την ίδια «που κάποτε κυμάτισε για την Άννα, τη γυναίκα μου και έναν από τους ανθρώπους που με έχει επηρεάσει καθοριστικά στη ζωή μου, για εκείνη τη νίκη της, στους Πανευρωπαϊκούς της Αθήνας, τον Σεπτέμβρη του ΄82». Και αυτό που ανακάλυψε δίπλα στη Ναβρατίλοβα, η οποία τον κέρδισε με τηδύναμη και την ευαισθησία της, κοντά στον γενναίο αθλητή των Παρα-Ολυμπιακών Μίκαελ Τόιμπερ με τα τεχνητά μέλη, στο πλάι των ακούραστών, σχεδόν ξυπόλητων ντόπιων βοηθών που συνόδευαν την αποστολή, ήταν ότι η πραγματική κορυφή βρίσκεται μέσα μας.

Το απόσταγμα αυτής της διεθνώς προβεβλημένης περιπέτειας, την οποία ολοκλήρωσαν οι 18 από τους 27 συμμετέχοντες, αποτυπώθηκε στις σελίδες του βιβλίου «Οι κορυφές μέσα μας», που κυκλοφορεί, στην τέταρτη έκδοσή του πλέον, από τις εκδόσεις Άγκυρα. Μέσα από μια μεστή, γλαφυρή, απρόσμενα συγκινητική αφήγηση, που διανθίζεται έξυπνα από πανέμορφες λαϊκές ιστορίες και παραβολές από όλο τον κόσμο, ο αναγνώστης συνταξιδεύει με τον Ν. Μιχαλόπουλο στη σκονισμένη Αφρική, με τις γιγάντιες φωλιές τερμιτών, τα δέντρα με τις επίπεδες, σαν τέντες, κορυφές και τους ταλαιπωρημένους κατοίκους. Συνοδεύει τον συγγραφέα στην επώδυνη, εκπληκτική του ανάβαση και, ταυτόχρονα, καταδύεται στην πηγή του ανθρώπινου σθένους, της πίστης, του σεβασμού και της ελπίδας. Ιδανικό ανάγνωσμα για την πρωτόγνωρη περίοδο που βιώνουμε, «της πανδημίας- Έβερεστ», όπως την αποκαλεί ο συγγραφέας, «η οποία εμπεριέχει όλα τα στοιχεία της ακραίας προσπάθειας να έρθεις αντιμέτωπος με τα όριά σου: φόβο, αγωνία, μοναξιά, άγνωστα μονοπάτια, συνθήκες μακριά από το αναμενόμενο και το συνηθισμένο, έναν αόρατο αλλά παντοδύναμο αντίπαλο. Η πανδημία, όπως και η ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο ή το Έβερεστ, απαιτεί προσοχή, σεβασμό της κατάστασης, κανένα περιθώριο για επιπολαιότητες και, κυρίως, στήριξη σε αυτούς που γνωρίζουν και μπορούν να σε βοηθήσουν. Εκεί είχαμε τους ντόπιους οδηγούς μας», λέει ο Ν. Μιχαλόπουλος στο Real.gr. «Τώρα έχουμε τους γιατρούς μας και τους επιστήμονές μας. Αν θωρακίσουμε τον εαυτό μας όσο πιο καλά μπορούμε, αν στηριχτούμε σε αυτά και αυτούς που πρέπει και αν προσπαθήσουμε να οραματιστούμε την κορυφή, πιστεύοντας ότι μας περιμένει, ακόμα και εκείνες τις στιγμές που κάτι τέτοιο φαίνεται αδύνατο, είναι σίγουρο πως θα είμαστε εκείνοι οι περήφανοι αετοί, που έχουν την ικανότητα να βλέπουν τον κόσμο από τόσο ψηλά, ορίζοντας τη μοίρα τους».

Εκείνο το ταξίδι άλλαξε για πάντα την οπτική του Νίκου Μιχαλόπουλου για τη ζωή. «Όταν επισκέφτηκα τις παραγκουπόλεις του Ναϊρόμπι», θυμάται, «και συνάντησα αυτά τα παιδιά με τα πιο λαμπερά μάτια στον κόσμο, που μου ζητούσαν ως δώρο την καραμέλα που είχα ήδη στο στόμα μου, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα μιας σκάλας με 10 σκαλοπάτια, με τα προβλήματα όλου του κόσμου τοποθετημένα επάνω της. Αν, λοιπόν, το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα μέχρι τότε αντιμετωπίσει στη ζωή μου βρισκόταν στο σκαλοπάτι Νο. 2 ή Νο.3, τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν στο σκαλοπάτι Νο.10. Από τότε, αυτή η σκάλα δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου. Και είμαι ευγνώμων για αυτό».

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, έχει παρουσιάσει το βιβλίο του σε σχολεία, σε δεκάδες, μάλλον πιο τυχερά παιδιά. Οι αντιδράσεις τους; «Με συγκινεί πάντα η ικανότητά τους να παραλληλίζουν το Κιλιμάντζαρο με το δικό τους βουνό που έχουν να ανέβουν, όποιο κι αν είναι αυτό», μας λέει. «Και η ωριμότητά τους να αντιλαμβάνονται το συμβολισμό που η έννοια «βουνό» κουβαλάει. Από την τύχη-βουνό στις δυσκολίες-βουνό. Τα δε μηνύματά τους είναι για μένα πολύτιμο δώρο: είναι η συμπυκνωμένη ουσία της αιτίας της απόφασής μου να γράψω αυτό το βιβλίο».

Το όνειρο δεν θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς τη βοήθεια πολλών ανθρώπων, και ιδιαίτερα της Πρέσβειρας της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης για την Ανοχή και το Ευ Αγωνίζεσθαι, Κατερίνας Παναγοπούλου. Και τίποτα δεν θα είχε ξεκινήσει χωρίς την Άννα, που όταν τον αποχαιρέτισε στο αεροδρόμιο του είπε «όταν φτάσεις στην κορυφή», όχι «αν». Γιατί, όπως μας λέει η ίδια, «σε έναν μεγάλο αθλητικό αγώνα, δεν αφήνεις μέσα σου καμία χαραμάδα να περάσει σκέψη αποτυχίας. Αυτή θα τη διαχειριστείς όταν έρθει. Ποτέ πριν».

Ποια ήταν τα συναισθήματά της, όσο ο Νίκος βρισκόταν μακριά; «Η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο», παραδέχεται η Α. Βερούλη. «Μέρες χωρίς καμία επικοινωνία, ενώ ταυτόχρονα μάθαινα από τα διεθνή μέσα πόσο δύσκολα εξελίσσονταν τα πράγματα. Όμως η περηφάνια μου ήταν πολλά σκαλοπάτια πιο ψηλά. Και τον στήριξα ψυχολογικά, όσο μπορούσα».

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο, πάνω από όλους, σε εκείνη. Μία σύντροφο που έχει κατακτήσει τις δικές της κορυφές. Που αν τη ρωτήσεις ποιο θα ήταν για την ίδια το πολυτιμότερο μετάλιο, θα σου απαντήσει ότι νιώθει πως το έχει ήδη κατακτήσει, «αφού οι περισσότεροι λένε για μένα πως, πέρα από μια καλή αθλήτρια, υπήρξα ένα καλό παιδί».

Με ποιον τρόπο μπορεί ο αθλητισμός να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο; τη ρωτάμε. «Με το να μιλάει στην καρδιά σου όπως πολλά άλλα κοινωνικά φαινόμενα δεν μπορούν», απαντά. «Ο στόχος, η διαδρομή με τα μοναχικά της κομμάτια, που χωρίς το χειροκρότημα των άλλων εσυ πρέπει να συνεχίζεις να ψάχνεις μέσα σου τις αξίες για τις οποίες παλεύεις, είναι ένα τεράστιο μάθημα που σε κάνει, όχι πρωταθλητή στα στάδια, αλλά πρωταθλητή στην ίδια τη ζωή».