Ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά μυστήρια φαίνεται ότι λύθηκε και αφορά τη μετακίνηση των εμβληματικών πέτρινων κεφαλών του Νησιού του Πάσχα.Δεκαετίες τώρα, αυτό που προβλημάτιζε τους αρχαιολόγους ήταν πως
τις τεράστιες πέτρινες φιγούρες που ζύγιζαν από 12 έως 80 τόνους ο αρχαίος πολιτισμός του νησιού τις μετέφερε στις τελικές τους θέσεις.
Όπως αναφέρει η Daily Mail, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό 3D μοντελοποίησης και πειραμάτων, οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν ότι τα αγάλματα στην πραγματικότητα «περπατούσαν» μέχρι τον προορισμό τους.
Μελετώντας σχεδόν 1.000 από τα αγάλματα, γνωστά και ως moai, οι ανθρωπολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι του Ράπα Νούι πιθανότατα χρησιμοποιούσαν σχοινιά για να τα «κουνήσουν» σε μοτίβο ζιγκ-ζαγκ.
Αυτή η τεχνική επέτρεπε σε μικρές ομάδες ανθρώπων να μετακινούν τα τεράστια moai σε μεγάλες αποστάσεις με σχετικά μικρή προσπάθεια.
Ο ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης, ο καθηγητής Carl Lipo από το Πανεπιστήμιο Binghamton, αναφέρει: «Μόλις αρχίσει να κινείται, δεν είναι καθόλου δύσκολο, οι άνθρωποι τραβούν με το ένα χέρι. Εξοικονομεί ενέργεια και κινείται πολύ γρήγορα. Το δύσκολο είναι να ξεκινήσει το κούνημα».
Μέχρι πρότινος, οι ανθρωπολόγοι πίστευαν ότι τα moai τοποθετούνταν οριζόντια και σέρνονταν ως τις τελικές τους θέσεις, γεγονός που απαιτούσε πολλή δύναμη και πλήθος ανθρώπων, ειδικά για τα μεγαλύτερα αγάλματα.
Ωστόσο, σύμφωνα με νεότερα στοιχεία, οι κάτοικοι του Ράπα Νούι είχαν βρει μια έξυπνη και απλή λύση.
Δένοντας σκοινιά στις δύο πλευρές της κεφαλής και τραβώντας εναλλάξ δεξιά καιαριστερά, το άγαλμα μπορούσε να «κουνιέται» πλάγια και να προχωράει μπροστά με μία κίνηση παρόμοια με «περπάτημα».
Ο καθηγητής Lipo και ο συνεργάτης του, καθηγητής Terry Hunt από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, είχαν ήδη δοκιμάσει αυτή τη θεωρία σε μικρότερα μοντέλα, αλλά ήθελαν να ελέγξουν αν ισχύει και για μεγαλύτερα moai.
Αρχικά, δημιούργησαν ένα λεπτομερές 3Dμοντέλο ενός moai για να εντοπίσουν ποια χαρακτηριστικά βοηθούσαν στον συγκεκριμένο τρόπο μεταφοράς. Ανακάλυψαν ότι τα moai φαίνεται να είχαν σχεδιαστεί εσκεμμένα για να μπορούν να «περπατήσουν».
Η μεγάλη βάση τους σε σχήμα D και η κλίση προς τα εμπρός συνέβαλαν στην κίνηση ζιγκ-ζαγκ, όταν τα κούναγες δεξιά –αριστερά.
Προκειμένου να ελέγξουν τη θεωρία στον πραγματικό κόσμο, οι ερευνητές κατασκεύασαν ένα αντίγραφο moai βάρους 4,35 τόνων βασισμένο στο 3D μοντέλο τους. Όπως και τα αυθεντικά, είχε βάση σε σχήμα D και κέντρο βάρους ελαφρώς προς τα μπροστά.
Με μια ομάδα μόλις 18 ανθρώπων, κατάφεραν να μεταφέρουν το άγαλμα 100 μέτρα σε μόλις 40 λεπτά, πολύ πιο γρήγορα από παλαιότερες απόπειρες.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτό αποτελεί πολύ ισχυρή απόδειξη πως τα μεγαλύτερα moai μεταφέρθηκαν με αυτόν τον «περπατητό» τρόπο.