Το Real.gr βρέθηκε στη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο κορυφαίος ηθοποιός μαζί με τον γιο του Ρόναν, σκηνοθέτη της ταινίας τους “Ανεμώνη”, με αφορμή την φιλανθρωπική πρεμιέρα για τους σκοπούς του
Η τελευταία φορά που βρεθήκαμε μπροστά στον Ντάνιελ Ντέι Λιούις ήταν το 2018, στη διάρκεια της συνέντευξης τύπου που είχε παραχωρήσει με αφορμή την ταινία “Αόρατη Κλωστή” του Πολ Τόμας Άντερσον. Ήταν η περίοδος που αυτός ο τεράστιος ηθοποιός, των αξέχαστων, εμβληματικών ρόλων και των τριών Όσκαρ, “ο κορυφαίος ηθοποιός της γενιάς του ή και του κόσμου”, όπως τον έχουν αποκαλέσει, είχε ανακοινώσει την αναχώρησή του από το σινεμά. Δεν αποκάλυψε τους λόγους. Ίσως είχε χαθεί η φλόγα που τον βύθιζε κάτω από το δέρμα των αντιφατικών, βασανισμένων ηρώων του. Ή τα καλά σενάρια. Ή ένας σκηνοθέτης που θα τον κινητοποιούσε. Ίσως απλώς ήθελε να ξεκουραστεί από την ένταση που πάντα συνόδευε κάθε κινηματογραφική του εμφάνιση-ποτέ δεν αποδέχτηκε με άνεση τη δημοσιότητα που τυλίγει κάθε νέα του κινηματογραφική εμφάνιση, όπως θα μας πει ξανά τώρα, που είναι και πάλι μπροστά μας, σε μια μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου “Μεγάλη Βρετανία”. Είναι έτοιμος για μία ακόμα αθηναϊκή πρεμιέρα με φιλανθρωπικό σκοπό, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας. Τον ίδιο σκοπό που τον φέρνει κάθε τόσο στην ελληνική πρωτεύουσα, ήδη από την εποχή της ταινίας “Το αριστερό μου πόδι”, το μακρινό 1989: η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών/”Πόρτα Ανοιχτή”, υπό την προεδρία της φίλης του κ. Δάφνης Οικονόμου. Πρόκειται για ένα Ειδικώς Αναγνωρισμένο Φιλανθρωπικό Σωματείο, που ιδρύθηκε το 1972 με σκοπό την ανάπτυξη της πρόνοιας για ανθρώπους με εγκεφαλική παράλυση στην Ελλάδα. Και από τότε που το γνώρισε, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις δεν έχει πάψει ποτέ να το στηρίζει.
“Κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ το τεράστιο ταλέντο του ως ηθοποιό, αλλά ο Ντάνιελ έχει ένα ακόμα τεράστιο ταλέντο: της γνήσιας φιλίας”, μας λέει η κ. Οικονόμου. “Είναι ο πιο θαυμάσιος φίλος. Τον αγαπάμε, μας αγαπάει και αγαπάει και τα παιδιά μας. Γι’ αυτό βρίσκεται εδώ, γι΄ αυτό βρισκόμαστε όλοι εδώ: για να στηρίξουμε τα παιδιά της Πόρτας Ανοιχτής, γιατί τους αξίζουν τα πάντα”.
Και φυσικά υπάρχει μία ακόμα ταινία. Η “Ανεμώνη”, που σηματοδοτεί την επιστροφή του κορυφαίου πρωταγωνιστή μπροστά στον κινηματογραφικό φακό. Μια εικαστικά απίθανη, μαγευτικά απόκοσμη, διεισδυτική και βαθιά συγκινητική σπουδή χαρακτήρων, μια κατάδυση στη σχέση ενός άντρα, του Ρέι, που αποχώρησε από τη ζωή που είχε χτίσει, από το πλευρό των αγαπημένων του, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Τώρα, 20 χρόνια μετά, δέχεται την επίσκεψη του αδελφού του, που τον παρακαλά να επιστρέψει σε έναν γιο που δεν γνώρισε ποτέ. Το μεγάλο ερώτημα που ορθώνεται: τι ώθησε τον Ρέι στη φυγή;
Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις μαζί με τον γιο του Ρόναν Ντέι Λιούις, ο οποίος, επίσης, τον σκηνοθέτησε. Το πέρασμα του 27χρονου Ρόναν από μια επιτυχημένη εικαστική διαδρομή στην πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για να αναιρέσει ο πατέρας του την απόφασή του να “συνταξιοδοτηθεί” από την υποκριτική. “Ήξερα ότι ο Ρόναν σκόπευε να σκηνοθετήσει κι εγώ δεν βρισκόμουν πια στην κινηματογραφική αρένα”, μας λέει ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις. “Κι ένιωσα λύπη που δεν θα ήμουν μέρος όλου αυτού. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να δουλέψω μαζί του, με την πιο αγνή έννοια- το ίδιο και εκείνος. Από σύμπτωση αναφέραμε ο ένας στον άλλον πόσο μας γοήτευε η ιδέα της αδελφικής σχέσης. Ο Ρόναν τη ζούσε με τους δύο αδελφούς του, εγώ ήμουν ο παρατηρητής της σχέσης τους και κάπως έτσι αρχίσαμε , σιγά-σιγά, να γράφουμε. Σίγουρα, όμως, δεν βλέπω την επιστροφή μου ως κάποια προσπάθεια να βοηθήσω τον γιο μου! Ήταν εντελώς αμοιβαία εμπειρία, μια ισότιμη επιθυμία και για τους δυο μας”.
Ο Ρόναν, λοιπόν, κατάφερε κάτι σπουδαίο: όπως παρατήρησε και ο διευθυντής των Νυχτών Πρεμιέρας, που συντόνισε τη συνέντευξη τύπου, η “Ανεμώνη” δεν παραπέμπει σε καμία άλλη ταινία. Δεν θυμίζει τη δουλειά κάποιου άλλου σκηνοθέτη, παρόλο που αποτελεί την παρθενική του προσπάθεια σε αυτό το πόστο. Εννοείται, βέβαια, ότι η πρώτη ημέρα στο πλατό ήταν λίγο τρομακτική. Δεν είναι μικρό πράγμα να σκηνοθετείς τον πατέρα σου, ο οποίος επίσης τυγχάνει να είναι από τους μεγαλύτερους σταρ της μεγάλης οθόνης παγκοσμίως. “Πράγματι, στην αρχή η εμπειρία φάνταζε σουρεαλιστική, αλλά δεν αργήσαμε να βρούμε τον βηματισμό μας”, μας λέει ο Ρόναν.
Ένιωσε, άραγε, πίεση εξαιτίας της έντονης συζήτησης σχετικά με τη “μεγάλη επιστροφή” του πατέρα του στο πανί; “Ναι”, παραδέχεται ο νεαρός σκηνοθέτης. “Όμως, η μεγαλύτερη πίεση για μένα ήταν η τεράστια εμπειρία του. Η δική μου εμπειρία είχε κυρίως να κάνει με την οπτική και την αισθητική πλευρά, και όχι με το να εργάζομαι με ηθοποιούς. Βοήθησε, πάντως, πολύ το ότι γράψαμε μαζί το σενάριο”.
Χρόνια τώρα είναι γνωστό ότι ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις ανήκει στους λεγόμενους ηθοποιούς της “Μεθόδου”. Η “Υποκριτική της Μεθόδου” αναφέρεται στους ηθοποιούς που μπαίνουν τόσο έντονα στο πετσί του ρόλου τους που δεν βγαίνουν από τον χαρακτήρα που υποδύονται ακόμα και όταν η κάμερα έχει σβήσει. Για χάρη των ηρώων του, ο Λιούις έχει, μεταξύ άλλων, διατηρήσει για καιρό την προφορά και τους τρόπους τους, έχει παραμείνει σε αναπηρική πολυθρόνα σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων, έχει πυγμαχήσει και έχει μάθει να κυνηγάει άγρια ζώα. “Τα χρόνια που έλειπα από την υποκριτική παρατήρησα, ότι η “Μέθοδος” έχει μετατραπεί σχεδόν σε αντικείμενο κοροϊδίας από ορισμένους”, μας λέει. “Μάλιστα, αιωρείται η φήμη ότι όσοι την ακολουθούν είναι πολύ δύσκολοι συνεργάτες. Ανεξάρτητα από το σύστημα που ακολουθείς την ώρα που εργάζεσαι, αν αυτό το σύστημα εμποδίζει, με κάποιον τρόπο, τη δουλειά των άλλων, κάτι κάνεις λάθος. Βέβαια, συνήθως αυτοί που σχολιάζουν δεν έχουν ιδέα για ποιο πράγμα μιλάνε. Πολλά από αυτά που λένε είναι φαντασιοπληξίες. Ως ηθοποιός, δεν χρειάζεται να ξέρω από ποια μέθοδο προέρχεται ο καθένας, θέλω απλώς να νιώσω το ανθρώπινο πλάσμα που βρίσκεται μπροστά μου, πώς ακούει, πώς μιλάει, πώς αντιδρά. Και ελπίζω να τους δίνω το ίδιο πράγμα μέσα από τη δουλειά μου. Δεν υπάρχει κάτι πίσω από αυτό. Όσο για το αν παραμένω μέσα στον χαρακτήρα για ένα διάστημα; Στο σινεμά δημιουργούμε έναν κόσμο διαφορετικό. Και απολαμβάνω να μένω λίγο παραπάνω στον κόσμο που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε”.
Τον ρωτάμε, ακόμα, ποια κομμάτια της δικής του προσωπικότητας δάνεισε στον Ρέι της “Ανεμώνης” και τι πήρε από εκείνον. “Δεν έχουμε κοινά στοιχεία”, απαντά, “αν και, αναπόφευκτα η ιστορία του τρέφεται από τη δική μου εμπειρία. Κάποιοι υπονόησαν ότι του μοιάζω, επειδή είμαι ερημίτης. Όμως, δεν είμαι ερημίτης! Απλώς δεν ζω μονίμως μπροστά από έναν φακό. Τα ταμπλόιντ χρησιμοποιούν φράσεις όπως “έσπασε τη σιωπή του”. Κι όμως, δεν μένω σιωπηλός. Απλώς δεν μιλάω συνεχώς σε ένα μικρόφωνο, μιλάω σε συγγενείς και φίλους. Ζω ήσυχα, αλλά δεν είμαι άνθρωπος των σπηλαίων!”, καταλήγει χαμογελώντας.