Η Ευρώπη σήμερα μοιάζει με ένα παλαιό αρχοντικό.Η άποψη του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΙΧΑΛΕΛΗ - ΠΗΓΗ: RealnewsΗ γραφειοκρατία των Βρυξελλών αλλά και οι ευρωπαϊκές ηγεσίες των ισχυρών κρατών-μελών μοιάζουν με τους ενοίκους
του. Τους ενοίκους, οι οποίοι ξυπνούν από τον θόρυβο μιας έκρηξης μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι οι ασφάλειες του σπιτιού έχουν καεί και ο κεντρικός πυλώνας της ασφαλείας του καταρρέει…
Η αμηχανία των Βρυξελλών και των εθνικών ηγεσιών μπροστά στις καταιγιστικές γεωπολιτικές αλλαγές έχει χάσει το… άλλοθι της διπλωματικής διακριτικότητας. Και αποκαλύπτει τις διαστάσεις μιας υπαρξιακής κρίσης που απαιτεί ειλικρινή ματιά «μπροστά στον καθρέφτη».
Ο πόλεμος στο Ιράν έχει προκαλέσει ένα βίαιο ενεργειακό σοκ. Με τις τιμές του πετρελαίου να εκτοξεύονται και τις οδούς εφοδιασμού να απειλούνται, η Ευρώπη εμφανίζεται και πάλι απροετοίμαστη. Για δεύτερη φορά! Η απουσία μιας ενιαίας στρατηγικής την αφήνει εκτεθειμένη στις διαθέσεις τρίτων, καθώς οι εσωτερικές διαφωνίες για το ενεργειακό κόστος και την πράσινη μετάβαση επανέρχονται δριμύτερες, διχάζοντας τον ευρωπαϊκό Νότο και τον Βορρά.
Την ίδια στιγμή, το «δόγμα Τραμπ» δείχνει είτε -στην καλύτερη περίπτωση- να απαξιώνει, είτε -στη χειρότερη- να χλευάζει τους ευρωπαϊκούς «σχεδιασμούς». Ο Αμερικανός Πρόεδρος, με το συναλλακτικό του ύφος, όχι μόνο αγνοεί τις εκκλήσεις των συμμάχων για συνεννόηση, αλλά τους λοιδορεί δημόσια, ενώ το πάγωμα των εμπορικών συμφωνιών επιβεβαιώνει την περιφρόνησή του προς την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.
Ωστόσο, η βαθύτερη αλλαγή είναι δομικά πολιτική. Η ενέργεια και η διπλωματία δεν αποτελούν πλέον απλά τεχνοκρατικά πεδία διαπραγμάτευσης, αλλά τον σκληρό πυρήνα μιας νέας ευρωπαϊκής πολιτικής ταυτότητας. Η Ε.Ε. οφείλει να εγκαταλείψει τη «μεταπολιτική» της αθωότητα και να μετατραπεί σε έναν καθαρά γεωπολιτικό παίκτη. Αυτή η βίαιη ωρίμανση αλλάζει την ίδια την υφή της Ενωσης: από μια χαλαρή οικονομική κοινότητα μεταλλάσσεται σε μια οντότητα που πρέπει να επιλέξει αν θα κυβερνάται από τις επιταγές της επιβίωσής της ή αν θα παραμείνει δέσμια της εσωτερικής πολυδιάσπασής της.
Αν η Ευρώπη δεν καταφέρει να μετουσιώσει την ενεργειακή και την αμυντική της εξάρτηση σε ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο, το είδωλό της θα συνεχίσει να ξεθωριάζει. Η στρατηγική αυτονομία δεν είναι πια ένα θεωρητικό σενάριο, αλλά ο μοναδικός τρόπος για να μην καταλήξει η Ευρώπη μια γεωγραφική έκταση που απλώς παρακολουθεί την Ιστορία να γράφεται από άλλους.