Μέσα στην τοξικότητα του δικομματισμού της δεκαετίας του ’80 και του ’90, όταν τα «πράσινα» και τα «γαλάζια» καφενεία μεσουρανούσαν, ολόκληρες οικογένειες διχάζονταν για τη διαπραγμάτευση της τότε νέας και άφθαρτης
Το 1983, η στάση του Ανδρέα Παπανδρέου χαρακτηρίστηκε (μεταγενέστερα) ως μια ισορροπία ανάμεσα στην εσωτερική κατανάλωση (έξω οι βάσεις του θανάτου) και στη ρεαλιστική προσέγγιση, με διαφορετικό πρόσωπο, στο εξωτερικό. Ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ, Μόντιγκλ Στερνς, είχε περιγράψει μεταγενέστερα τον τρόπο με τον οποίον η Αθήνα μετέφρασε τη συμφωνία και ειδικά τον όρο «terminable» (δηλαδή της πρόβλεψης ότι οι βάσεις θα μπορούσαν να τερματιστούν έπειτα από πέντε χρόνια) σε «τερματίζονται», σκορπώντας ενθουσιασμό στα πλήθη των αντιαμερικανικών κομμάτων και σχηματισμών της χώρας που πανηγύριζαν για το τέλος της λειτουργίας των «βάσεων του θανάτου», που όμως συνέχισαν να… λειτουργούν.
Οπως περιγράφουν αναλυτές της εποχής, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε συνειδητοποιήσει ότι, αν η Ελλάδα επέμενε και υιοθετούσε στη διαπραγμάτευση το σύνθημα «έξω οι βάσεις του θανάτου», θα έμενε εκτεθειμένη απέναντι σε μια Τουρκία που εξοπλιζόταν σταθερά και «άλλαζε πίστα» σε επίπεδο κύρους στη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Εύλογα θα αναρωτηθείτε γιατί αυτή η βουτιά στο παρελθόν. Η απάντηση είναι απλή. Η Ιστορία κάνει κύκλους και ήδη κομματικοί σχηματισμοί της Κεντροαριστεράς που κυβέρνησαν προβάρουν τα ρούχα της νέας αγανάκτησης για τις νέες «βάσεις του θανάτου». Αλλά είναι εξίσου δεδομένο ότι δεν υπάρχει νέος Ανδρέας Παπανδρέου…