Το Παρίσι υπήρξε πάντα ο πιο λαμπρός φάρος για την ελληνική διανόηση και η Μασσαλία η όμορφη κόρη των ελληνικών αποικιών των προ–ρωμαϊκών χρόνων.Η άποψη του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΓΑΝΗ - ΠΗΓΗ: Realnews
Το θεωρητικό σχήμα «Ελλάς, Γαλλία, συμμαχία» λειτούργησε σχεδόν πάντα (με κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις όπως η εκλογική ήττα του Βενιζέλου το 1920 και η μοιραία απόφαση των μέχρι τότε συμμάχων μας στο Παρίσι να ενισχύσουν στρατιωτικά τον Κεμάλ) αβίαστα, φυσιολογικά, σαν να πρόκειται για δύο γνωστούς οι οποίοι γίνονται φίλοι επειδή όταν συναντιούνται ευχαριστιούνται την παρέα με κρασί και τραγούδι.
Η σχέση μας με τους Γάλλους δεν είναι όπως αυτή με τους Αγγλους. Δεν καταπιέζεται, ούτε αγχώνει εξαιτίας της υποψίας ότι απουσιάζει η ειλικρίνεια. Το πρόσφατο σήμα εμβάθυνσης της στρατηγικής συμμαχίας Αθήνας – Παρισιού, με τη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, είναι ακίδα στο μάτι ενός κακοποιητικού γείτονα που μονίμως απειλεί με στρατιωτική επίλυση των διαφορών. Είναι αντίμετρο στις τακτικές εκφοβισμού από την Αγκυρα, η οποία μπορεί να δέχεται πυραύλους από το Ιράν, αλλά απασχολείται με όσα κάνουμε στο Αιγαίο. Μπορεί να μην έχει αντιβαλλιστικό σύστημα και να περιμένει προστασία από τους ισπανικούς Patriot, αλλά διατηρεί τη στρατιά του Αιγαίου! Η στρατηγική πραγματικότητα και η συνεργασία με το Παρίσι ακυρώνουν την επιχείρηση εκφοβισμού από έναν κουτσό γίγαντα με σαπισμένα δόντια και εδραιώνει τον ήδη σταθερό πυλώνα στήριξης των ελληνικών θέσεων με ισχυρές διμερείς συμμαχίες. Το προ τριετίας «θα έρθουμε ένα βράδυ ξαφνικά» ακούγεται πλέον σαν ανέκδοτο…