“Το ΕΣΥ και το «ΕΓΩ» τους” – Αρθρο του Γιώργου Παγάνη

όταν έρχεται η ώρα να κυβερνήσουμε αποδεικνύονται κανονικός «γόρδιος δεσμός», είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία για την περίπτωσή μας. Κυρίως γιατί στο πρόσφατο παρελθόν τη δοκιμάσαμε και είδαμε τα αποτελέσματα… Η επίκληση στον φόβο των πολιτών ή στο θυμικό είναι αποτελεσματική από την αρχαιότητα (όταν ο βυρσοδέψης Κλέων έγινε στρατηγός των Αθηναίων και με πύρινους λόγους προσπαθούσε να αποδομήσει την πολιτική του Περικλή), αλλά σχεδόν πάντα αποπροσανατολίζει από την πραγματικότητα. Κάθε φορά που η ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου επισκέπτεται ένα από τα πρόσφατα ανακαινισμένα νοσοκομεία επικρατεί ο ίδιος διχασμός. «Ανακαινίζουν αντί να δίνουν τα λεφτά σε προσλήψεις». Συμφωνούμε. Οπως και η πλειονότητα των πολιτών.

Αφού ομνύουμε στην αλήθεια αγωνιζόμενοι εναντίον του υπουργού, γιατί δεν λέμε και τα υπόλοιπα για να κρίνει ο λαός έχοντας καλύτερη εικόνα της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, πόσα χρόνια χρειάζονταν τα συμβούλια κρίσης για την τοποθέτηση σε νοσοκομείο ενός γιατρού μέχρι πρόσφατα; Ισχύει ή όχι ότι πλέον σε τρεις, το πολύ τέσσερις μήνες στελεχώνονται δομές υγείας -οι οποίες έμοιαζαν με τον στοιχειωμένο ξενώνα της Πάρνηθας- που για να βρεις γιατρό ή νοσηλευτή έπρεπε να είσαι Σαββατογεννημένος; «Αχρείαστες ανακαινίσεις»! Σοβαρά; Πόσα ρεπορτάζ έχουμε δει στα δελτία ειδήσεων για σοβάδες πεσμένους σε χειρουργικά τραπέζια ή θαλάμους νοσηλείας; Οταν γίνεται δουλειά και κάτι αλλάζει, πρέπει όλοι να έχουμε τη γενναιότητα να το παραδεχόμαστε, ακόμα και όταν αυτός που την κάνει είναι ιδεολογικός μας αντίπαλος. Αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε την «ημέρα της μαρμότας» μεγαλώνοντας και τις νέες γενιές στην ίδια τοξικότητα και δημαγωγία που μόλυνε τα δικά μας νιάτα…