Σε περιόδους γεωπολιτικής έντασης, η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις που λαμβάνονται, αλλά και από το πώς αυτές «διαβάζονται» τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό μιας χώρας.Η άποψη
Ενα επαναλαμβανόμενο συμπέρασμα από διεθνή και τοπικά case studies είναι σαφές, ακόμη και η πιο ορθολογική στρατηγική αποτυγχάνει όταν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αφήγηση που να γίνεται αποδεκτή από τους διεθνείς και εγχώριους κρίσιμους δρώντες. Σήμερα, η Ελλάδα κινείται σε ένα περιβάλλον πολλαπλών και αλληλοεξαρτώμενων μετώπων. Ο πόλεμος στην Ουκρανία επανακαθόρισε τις ισορροπίες μεταξύ Ευρώπης και Βλαντιμίρ Πούτιν, η ένταση στη Μέση Ανατολή εμπλέκει τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, το Ιράν και περιφερειακές δυνάμεις, ενώ οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επηρεάζονται άμεσα από κάθε κίνηση.
Παράλληλα, οι σχέσεις με ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία του Μακρόν και η στάση δυνάμεων όπως η Κίνα διαμορφώνουν ένα πολυεπίπεδο πλαίσιο. Σε αυτό το σκηνικό, η Ελλάδα δείχνει να διατηρεί μια βασική γραμμή συνέπειας και αξιοπιστίας, στοιχείο κρίσιμο για την τοποθέτηση της χώρας ως προβλέψιμου και θεσμικού παίκτη στη Δύση. Ωστόσο, το επόμενο βήμα δεν αφορά μόνο την ουσία των επιλογών, αλλά και τη στρατηγική διαχείριση της εικόνας τους. Τρεις προδιαγραφές αναδεικνύονται ως κρίσιμες: α) Συνεκτική αφήγηση που συνδέει κάθε επιμέρους απόφαση με ένα ευρύτερο εθνικό αφήγημα, β) ενεργή διαχείριση των διεθνών κρίσιμων δρώντων – όχι απλώς ενημέρωση, αλλά προδιαμόρφωση προσδοκιών και γ) εσωτερική αντανάκλαση όπου η διεθνής εικόνα της χώρας επηρεάζει άμεσα την εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα συνολικά. Η διπλωματία της εποχής μας είναι ταυτόχρονα πολιτική και επικοινωνιακή. Και η επιτυχία κρίνεται στο σημείο όπου αυτές οι δύο διαστάσεις ευθυγραμμίζονται/συναντώνται.