Η οικονομία του πολέμου είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, ενδεχομένως και παράρτημα (με την έννοια της μη επίσημης συμπερίληψης), στον τόμο του ετήσιου προϋπολογισμού των μεγάλων χωρών.Η άποψη του ΑΚΗ ΚΟΣΩΝΑ -
Κυρίως αυτών που παράγουν, πωλούν και καταναλώνουν οπλισμό. Από σφαίρες μέχρι υποβρύχια και από οχήματα μέχρι μαχητικά αεροσκάφη. Το ΝΑΤΟ ως οργανισμός στρατιωτικής συνεργασίας αποφάσισε (επί νέας ηγεσίας των ΗΠΑ) να ασχοληθεί με την οικονομία του. Και επειδή δεν… παράγει κάτι άλλο από παροχή πόρων σε ένα κοινό ταμείο, δέχθηκε την προτροπή του Αμερικανού Προέδρου να αυξήσει αυτή τη συμμετοχή. Ο γενικός γραμματέας της συμμαχίας, έμπειρος Ολλανδός και επί 15ετία πρωθυπουργός της χώρας του, Μαρκ Ρούτε, κατάλαβε γρήγορα ότι το εμπόδιο της αύξησης των αμυντικών δαπανών από το 2% στο 4% ή και στο 5% ήταν μεγάλο.
Ετσι, έφτιαξε εναλλακτικές λύσεις, με πιο προβεβλημένη τη δική του προτροπή προς τις ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ να περάσουν σε «νέες γραμμές παραγωγής και συμβόλαια με αμερικανικές εταιρείες παραγωγής όπλων». Αυτό αφενός καλύπτει το σχετικό ευρωπαϊκό έλλειμμα και αφετέρου δείχνει στον Πρόεδρο Τραμπ ότι οι «πελάτεςεταίροι» δεν αδιαφορούν και είναι χρήσιμοι για την αμερικανική οικονομία. Το όλο θέμα αποκτά επικαιρότητα λόγω των εξόδων που έχουν κάνει οι ΗΠΑ στο Ιράν (χωρίς τη βοήθεια-συμμετοχή των Ευρωπαίων που αδιαφόρησαν «για τον πόλεμο του Τραμπ»), αλλά και της κατανάλωσης τεράστιου αριθμού οπλικών συστημάτων κυρίως για την προστασία του εναέριου ισραηλινού χώρου, όπως γράφει η εφημερίδα «Washington Post».