γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣΗ προσπάθεια του Νίκου Ανδρουλάκη να αναδείξει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Σε μια εποχή όπου η ακρίβεια, τα εισοδήματα, το στεγαστικό
και η λειτουργία του κράτους πιέζουν την καθημερινότητα, οι πολίτες έχουν ανάγκη από συγκεκριμένες και κοστολογημένες λύσεις. Και, αναμφίβολα, το ΠΑΣΟΚ διαθέτει σήμερα ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και συστηματικά προγράμματα, ιδιαίτερα στον χώρο της αντιπολίτευσης. Είναι προϊόν σοβαρής επεξεργασίας, με τεκμηρίωση και βάθος. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν υπάρχει πρόγραμμα. Το ερώτημα είναι αν το πρόγραμμα «διαβάζεται» πολιτικά από την κοινωνία.
Η ελληνική πολιτική κουλτούρα λειτουργεί περισσότερο με το θυμικό παρά με τον ορθολογισμό. Οι πολίτες ζητούν λύσεις, αλλά τελικά επιλέγουν και με βάση το ποιος τους εμπνέει, ποιος τους πείθει ότι μπορεί να τις εφαρμόσει. Ενα πρόγραμμα, όσο ποιοτικό και αν είναι, δεν αρκεί όταν παραμένει ένα μεγάλο κείμενο, ακόμη και αν είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο ή προβάλλεται διαφημιστικά.
Η επικοινωνία απαιτεί μετάφραση. Κάθε πρόταση χρειάζεται να συμπυκνωθεί σε μια έξυπνη, εύληπτη φράση που να αποτυπώνει το ουσιαστικό όφελός της για τον πολίτη. Παράλληλα, ολόκληρο το πρόγραμμα χρειάζεται μια ισχυρή ιδέα-ομπρέλα, μια κεντρική αφήγηση που να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς και να του δίνει ενιαία ταυτότητα, αλλιώς δεν θα μπορέσει ποτέ να μετατραπεί σε «Λευκή Βίβλο».
Και τέλος, τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να αποδώσει χωρίς απόλυτη επικοινωνιακή πειθαρχία. Οταν όλα τα στελέχη εκπέμπουν το ίδιο μήνυμα, με τις ίδιες έννοιες και την ίδια γλώσσα, η φωνή του κόμματος πολλαπλασιάζεται. Στη σύγχρονη πολιτική, το καλύτερο πρόγραμμα δεν είναι εκείνο που έχει γραφτεί καλύτερα. Είναι εκείνο που έχει καταφέρει να μείνει στο μυαλό των πολιτών.