«Μακρά και επικίνδυνη προεκλογική περίοδος» – Αρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου

κρατικό ταμείο. Ο κ. Τσίπρας ελπίζει να είναι το κρυφό χαρτί μιας τράπουλας χωρίς άσους. Ο πρόεδρος Ανδρουλάκης ανασυγκροτεί με ιώβεια υπομονή τους δεσμούς του ΠΑΣΟΚ με τον αντιδεξιό χώρο. Οι αρχηγοί των κομμάτων «κάτω από 10% – πάνω από 3%» ελπίζουν να συνεχίσουν να τους προτιμούν οι πολίτες που «σιχαίνονται το σύστημα».

Ο δρόμος μέχρι την κάλπη είναι μακρύς. Οκτώ μήνες είναι πολύς καιρός. Σίγουρα δεν θα κυλήσει για τα κόμματα όπως υπόσχεται ο ποιητής. Αλλωστε, κανείς πολιτικός δεν μπορεί να ισχυριστεί πως «η σκέψις του θα είναι υψηλή και μόνον εκλεκτή συγκίνησι θα στέλνει το πνεύμα του», κατά παράφραση της καβαφικής Ιθάκης.

Το αντίθετο ισχύει. Η συζήτηση αυτή την εβδομάδα στη Βουλή για τις προταθείσες από την πλειοψηφία αλλαγές στον συνταγματικό χάρτη κινήθηκε εκτός ορίων δημοκρατικής αιδούς. Το είχε προσχεδιάσει ο «πανούργος Μητσοτάκης»; Ηθελε να εκθέσει τις αντιπολιτεύσεις; Γιατί, αν είναι ανίκανες να παίξουν το παίγνιο έστω μιας συγκαταβατικής συναίνεσης, πώς θα είναι δυνατόν να κυβερνήσουν σε κάποιον συνδυασμό, αν τέτοια είναι, τελικά, η εντολή της κάλπης; Μήπως για να μπορεί να τις κατηγορεί η πλειοψηφία ότι είναι η μείζων αντιπολίτευση που ευθύνεται όταν οι υπουργοί έχουν ειδική μεταχείριση και μάλιστα από μια «ελεγχόμενη» Δικαιοσύνη;

Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και στον τρόπο με τον οποίο θέματα μείζονος σημασίας, όπως η εθνική συμπαράταξη απέναντι στις απειλές της γείτονος, ευτελίζονται σε καβγάδες. Προφανώς η παράσταση Φλωρίδη σκόπευε στην κατατρομοκράτηση. Γιατί, όμως, να είναι η πράσινη αντιπολίτευση εκείνη που ένιωσε την απειλή; Δεν είναι ευκολότερο να αδιαφορήσεις, αντί να ζητείς να τον ξωπετάξεις από το ημικύκλιο, όταν η μόνη που συντονίζεται με τις τσιρίδες του νεοφώτιστου Δουδωνή είναι η βασίλισσα της οχλαγωγίας πρόεδρος Ζωή;

Τα χειρότερα, όμως, είναι μπροστά. Αν ούτε ένας καλός λογιστής δεν είναι σίγουρος για τους υπολογισμούς κόστους επί των μέτρων που ανακοινώνουν οι αρχηγοί, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το κομφούζιο που προκαλείται στο κεφάλι των πολιτών. Οι οποίοι, μάλιστα, έχουν τα ζητήματα της οικονομίας στην κορυφή όσων θα επηρεάσουν την ψήφο τους.

Ο ένας αρχηγός προκαλεί σύγχυση κατά πόσο τα νούμερα των παροχών του αφορούν ένα έτος («πάντα ετήσια υπολογίζονται αυτά», διαβεβαιώνει ο κ. Κουτεντάκης ερμηνεύοντας τον Τσίπρα). Ο άλλος υπόσχεται έναν παραπανίσιο μισθό στο Δημόσιο και από ένα ΕΚΑΣ (μα, πού το ξέθαψαν!) και μια πρόσθετη καταβολή στους συνταξιούχους, αλλά ο εκπρόσωπος Τσουκαλάς θύμισε ότι ο πρόεδρος είπε τη μαγική λέξη «σταδιακά».

Με αποτέλεσμα τις εντυπώσεις να κερδίζει -και πάλι- ο Μητσοτάκης. Για τον απλό λόγο ότι αυτός έχει το καρπούζι και διαβεβαιώνει τους εκλογείς πως, αν τον αφήσουν να συνεχίσει να κρατά το μαχαίρι, θα είναι και χουβαρντάς και δίκαιος.

Γίνεται όμως αυτό; Δύσκολο. Στην κυβέρνηση υπολόγιζαν πως το πανηγύρι με τις τιμές των καυσίμων θα σταματήσει μαζί με την παύση των αμερικανικών βομβαρδισμών εναντίον του Ιράν. Ακόμη και ο Νετανιάχου, που αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα επανεκλογής του, έχει αφήσει τα κόλπα με τα πετρέλαια του Κόλπου στα χέρια του απρόβλεπτου Προέδρου Ντόναλντ.

Ελα όμως που ούτε η Ευρώπη, ούτε ακόμη η Αμερική, ούτε καν η κομμουνιστική Κίνα είναι αρκούντως προετοιμασμένες να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα τις χειμωνιάτικες ανάγκες. Αν ο Ζελένσκι επαναλάβει τους βομβαρδισμούς των διυλιστηρίων του Πούτιν, παραβεί δηλαδή την όποια «υπόσχεση» έδωσε στον Τραμπ, η Ρωσία δεν θα μπορεί να τροφοδοτήσει ούτε τον «νόμιμο», ούτε τον σκιώδη στόλο που μεταφέρει καύσιμα έναντι πολύτιμων δολαρίων.

Αναρωτιέται ο συντηρητικός πολίτης με τι θα μοιάζει ο Προϋπολογισμός για το 2027, το προσχέδιο του οποίου θα καταθέσει η κυβέρνηση σε λίγες ημέρες. Οι ακόμη πιο συντηρητικοί αναλυτές των αγορών ομολόγων θα κοιτάξουν πολύ προσεκτικά τις προβλέψεις του ανθρώπου, στα χέρια του οποίου εναποτίθεται, στην πράξη, η διασφάλιση της δημοσιονομικής ισορροπίας, της μόνης σίγουρης κατάκτησης της χώρας έπειτα από τόσες θυσίες.

Προφανώς ο -και πρόεδρος του Eurogroup- Κυριάκος Πιερρακάκης θα κάνει από τη θέση του εισηγητή υπουργού Οικονομικών «whatever it takes» (ό,τι χρειαστεί) ώστε και η καλή φήμη της χώρας να μην τρωθεί και ο πολιτικός του φίλος και προστάτης να συνεχίσει να μοιράζει χρήματα προς τους στριμωγμένους συμπολίτες.

Κάπου εκεί, στις αρχές του επόμενου έτους, θα στερέψουν οι ρεζέρβες παροχών και υποσχέσεων. Αν η απαισιοδοξία και ο φόβος των εξελίξεων εγκατασταθούν στην αγορά, ο χρόνος μέχρι τις εκλογές θα μοιάζει -και θα είναι- ατελείωτος. Κάπου εκεί θα καταλάβουμε ότι μια χώρα σε διαρκή εκλογική καμπάνια πορεύεται επικινδύνως. Δεν είμαι σίγουρος ότι τα έχει υπολογίσει όλα αυτά ο πρωθυπουργός. Οπως δεν είχε υπολογίσει ότι ο εκπρόσωπός του θα έχει και αυτός «προσωπική γνώμη», όπως κάθε πολιτικός που κυνηγά τον τίμιο σταυρό προτίμησης στο ψηφοδέλτιο.