Αν εξαιρέσει κάποιος τον επικοινωνιακό θόρυβο και το «αμπαλάζ», τότε δεν μπορεί να γίνει απολύτως κατανοητή η έκπληξη που καταλαμβάνει όσους συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο όταν ακούν το επιχείρημα: «Κυβέρνηση θα
Προφανώς μια τέτοια διατύπωση προκαλεί την εύλογη και πρόσκαιρη απορία «τι μπορεί να εννοεί ο συνεντευξιαζόμενος; Τι μας κρύβει άραγε; Τι θέλει να πει;».
Τι, αλήθεια, μπορεί να «κρύβει» το συγκεκριμένο επιχείρημα όταν από το 1974 και εντεύθεν η χώρα έχει ζήσει 5+1 θνησιγενή σχήματα κυβερνητικών συνεργασιών σε οποιαδήποτε εκδοχή θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος: Ν.Δ.- Ενιαίος Συνασπισμός, Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμός, ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-ΛΑΟΣ, Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, μέχρι και ΣΥΡΙΖΑ με τους δεξιούς ΑΝΕΛ (σε δύο περιόδους). Αρα το ερώτημα «θα υπάρξει κυβέρνηση;» έχει πολλαπλώς, ποικιλοτρόπως και με κομματική… πολυχρωμία, απαντηθεί.
Εκείνο που όχι μόνο δεν έχει απαντηθεί, αλλά ακριβώς λόγω των κυβερνήσεων συνεργασίας έχει διαπιστωθεί είναι ότι όχι μόνο δεν είναι μακράς πνοής, αλλά εξαρχής είναι υπονομευμένη η «ζωή» τέτοιων σχημάτων ή πρόκειται για μια πολιτική σύμβαση, όπως π.χ. η κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989 που εμφανίστηκε ως «κυβέρνηση κάθαρσης» ή η αντίστοιχη του Σαμαρά το 2012, όταν Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ενώθηκαν υπό το βάρος της βαθύτατης οικονομικής κρίσης και των μνημονίων. Οι τέσσερις κυβερνήσεις είχαν διάρκεια από τρεις έως επτά μήνες (πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) και οι άλλες δύο (Σαμαρά και δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) ήταν δυόμισι χρόνια η μία και τρία χρόνια και εννέα μήνες η άλλη.
Το αποδεδειγμένα θνησιγενές όλων των σχημάτων -ακόμη και αν υπάρχει «συμφωνία» που μοιάζει περισσότερο με πολιτικό «ντιλάρισμα» παρά με προγραμματική σύγκλιση- αποδεικνύει ότι όσο εύκολα μπορεί να βρεθεί συγκολλητική ουσία τόσο πιο δύσκολα μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος για διακυβέρνηση. Η χώρα όμως μετά τις κάλπες χρειάζεται ακριβώς αυτό: κυβερνησιμότητα. Δηλαδή μια κυβέρνηση που να έχει σχέδιο και ισχύ για να το εφαρμόσει. Αλλά χωρίς δεμένα χέρια. Οι προκλήσεις είναι τόσες και τέτοιες, σε οικονομικό και γεωπολιτικό επίπεδο, που δεν αφήνουν περιθώρια σε κομματικές διευθετήσεις. Καθαρό, ισχυρό και σταθερό σχέδιο απαιτείται να αναδειχθεί από την κάλπη. Και αυτό είναι απόλυτη ευθύνη των πολιτών για να επιλέξουν. Αλλά και υποχρέωση των κομμάτων να το παρουσιάσουν.