Ο επί σειρά ετών καλλιτεχνικός διευθυντής της Ντόλι Πάρτον (Dolly Parton), Στιβ Σάμερς (Steve Summers) σχεδίαζε κάθε χρόνο εκατοντάδες φορέματα και σύνολα για τη θρυλική τραγουδίστρια και περφόρμερ, παρακολουθώντας από κοντά
«Κάθε άνθρωπος εδώ μέσα έχει αγαπήσει μια διαφορετική πλευρά της Ντόλι Πάρτον» είπε ο Σάμερς στο πλήθος των θαυμαστών που συγκεντρώθηκαν στα εγκαίνια του νέου Μουσείου στο Νάσβιλ, το οποίο είναι αφιερωμένο στην αγαπημένη καλλιτέχνιδα.
Το μουσείο «Dolly’s Life of Many Colors», έκτασης σχεδόν 1.900 τετραγωνικών μέτρων, φιλοξενεί εκθέματα εμπνευσμένα από διάφορες στιγμές της ζωής και της πορείας της, από τα πρώτα χρόνια στα Σμόκι Μάουντενς και το θεματικό πάρκο Dollywood, μέχρι τις στιλιστικές της επιλογές στη οθόνη και την διάσημη πρωτοβουλία της για τα παιδιά «Imagination Library».
«Αναζητάς τη δική σου Ντόλι, βρίσκεις τη στιγμή που την αγάπησες και στη συνέχεια ακολουθείς τη διαδρομή της. Πιστεύω πως αυτό ακριβώς το ταξίδι είναι που θα απολαύσει περισσότερο ο κόσμος», συνέχισε ο Σάμερς.
Σύμφωνα με το AP, ξεχωριστή θέση ανάμεσα στα εκθέματα κατέχει το νυφικό που φόρεσε η σταρ στον γάμο της με τον Καρλ Ντιν (Carl Dean) το 1966. Το φόρεμα θεωρούνταν χαμένο για χρόνια, μέχρι που η ανιψιά της και επιμελήτρια του μουσείου Ρεμπέκα Σίβερ (Rebecca Seaver) το ανακάλυψε πριν από περίπου έναν χρόνο τυλιγμένο σε μια χαρτοσακούλα και στριμωγμένο μέσα σε ένα μπαούλο.
Το Μουσείο φιλοξενείται μέσα στο «Dolly Parton’s SongTeller», ένα θεματικό ξενοδοχείο 240 δωματίων, του οποίου οι χώροι είναι διακοσμημένοι με χρυσόσκονη, στρας, κιθάρες, πεταλούδες, πορτρέτα της Ντόλι και άφθονο ροζ χρώμα. Το κτίριο διαθέτει επίσης δύο χώρους εκδηλώσεων, ένα καφέ, καθώς και δωμάτια εξοπλισμένα με μουσικά όργανα για να ενθαρρύνουν τη δημιουργία τραγουδιών.
Για πολλούς τα εγκαίνια του μουσείου και του ξενοδοχείου άφησαν μια γλυκόπικρη γεύση εξαιτίας της απουσίας της γυναίκας που ενέπνευσε όλο αυτό το εγχείρημα.
Η Ντόλι Πάρτον πέθανε μετά από μια σύντομη μάχη με τον καρκίνο στις 25 Αυγούστου, σε ηλικία 80 ετών.
«Όπως όλος ο κόσμος, έτσι κι εμείς δεν περιμέναμε ποτέ ότι δεν θα ήταν εδώ για να τα δει» πρόσθεσε ο Σάμερς.
«Είναι υπέροχο να βλέπεις το έργο της να ζωντανεύει, αλλά είναι ταυτόχρονα δύσκολο να συνειδητοποιείς ότι η ίδια δεν θα το δει ποτέ» κατέληξε.