Μέχρι τη συμφωνία με την Αίγυπτο, την αποφασιστική στάση της Αθήνας για την πόντιση του καλωδίου και την ανάδειξη του τουρκικού παραλογισμού από τον πρωθυπουργό στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, λέγαμε
Ομως από εδώ και εμπρός υπάρχει και ο διακηρυγμένος πόλεμος της τοξικότητας. Αποδεδειγμένα πλέον, η Αγκυρα έχει αλλάξει πίστα στο παιχνίδι των προκλήσεων και επιχειρεί εναντίον της χώρας μας σε πολλά επίπεδα. Το μόνο που δεν άλλαξαν οι γείτονες είναι η τακτική του εκφοβισμού (σε όσους ακόμα τους φοβούνται). Η χρήση στρατιωτικής βίας υπονοείται όταν μιλούν στο εσωτερικό κοινό και μεταλλάσσονται σε πράους κήρυκες του Διεθνούς Δικαίου όταν βρίσκονται στο εξωτερικό, όπως για παράδειγμα το γελοίο επιχείρημα ότι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι νόμιμο επειδή δήθεν εφαρμόζεται από το 2019!
Ο κόσμος για τον Ερντογάν ερμηνεύεται ως ένα επιχειρηματικό πεδίο όπου μπορεί να εξαγοράσει τους κατσαπλιάδες της Βεγγάζης, να σώσει από χρεοκοπία μια εμβληματική ιταλική εταιρεία, να καλοπιάσει τους Αμερικανούς χρυσοπληρώνοντας επιβατικά αεροπλάνα που δεν χρειάζεται για να του δώσουν τα μαχητικά F-35. Να χρηματοδοτήσει καμπάνιες εναντίον του Κρις Πάππας, να κλείσει δουλειές με τον Πούτιν για να εκνευρίσει τον Τραμπ της πρώτης θητείας, να διορθώσει τη σχέση του με τον Τραμπ της δεύτερης θητείας και να απομακρυνθεί από τον Πούτιν και ξανά από την αρχή… Εγκλωβισμένος στον αυτοθαυμασμό του, ορμώμενος από την κυκλοθυμικότητα, ο Ερντογάν μοιάζει περισσότερο με οξύθυμο ανατολίτη που πλακώνεται στον δρόμο παρά με «σοφό διπλωμάτη». Δέσμιος της αρχής «ανακρούω πρύμναν» εξαπολύει ομοβροντίες απειλών παραμένοντας αδρανής στην ολιγωρία των επιλογών του…
