γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΓΑΝΗΣΟ μύθος του σύγχρονου «επαναστάτη ποπολάρου», που στα κτήματα του κόντε Δημαρά εκπαιδεύει στην κοινωνική δικαιοσύνη την όμορφη και κακομαθημένη κόρη Ελντα, υπάρχει μόνο στα κείμενα
του Γρηγορίου Ξενόπουλου, τα οποία και διασκεύασε ο Γιάννης Δαλιανίδης στην εξαιρετική ταινία του 1971. Τίποτα σημερινό δεν μπορεί να συνδεθεί με τον Ζέπο Πεμπονάρη εκείνης της ρομαντικής ιστορίας. Δεν υπάρχει ρομαντισμός στην τοξικότητα, στα συμπλέγματα και στην εγκληματική δράση των τύπων με τις κουκούλες, οι οποίοι τοποθετούν γκαζάκια σε πιλοτές πολυκατοικιών ή επιχειρήσεις και εξαφανίζονται αδιαφορώντας για το ποιος θα χαθεί ή πόσες δουλειές και οικογένειες θα καταστραφούν το επόμενο πρωινό. Η τοξικότητα του να τρομοκρατείς δεν περιορίζεται στους στόχους, γιατί στόχοι είμαστε όλοι ανάλογα με τον σκοπευτή. Μπαίνει στις φλέβες της κοινωνίας και δηλητηριάζει μέσω της εχθροπάθειας και του χυδαίου λαϊκισμού.
Είναι μήνυμα ότι η άποψη «κοστίζει» και καλλιέργεια φόβου για να οδηγήσει στην εσωστρέφεια και στην αφωνία. Βολεύει τις μειοψηφίες που δεν συμμετέχουν στις δημοκρατικές διαδικασίες και έτσι αποκτούν μπόι (όταν σκύβει το δέντρο, το χορτάρι νομίζει ότι έχει ψηλώσει). «Τα παιδιά», οι «σύντροφοι» και οι «μολότοφ που δεν σκοτώνουν» βόλευαν μέχρι πρόσφατα, αλλά τώρα το πράγμα κακοφόρμισε. Γιατί δεν είναι παιδιά, δεν είναι σύντροφοι και οι μολότοφ, όταν βρίσκουν στόχο στη Marfin, σκοτώνουν! Ομόθυμη καταδίκη της βίας από όπου και αν προέρχεται τώρα και από όλα τα κόμματα. Ανάληψη πολιτικής ευθύνης, αυτοκριτική από όλους και σύμπραξη για να λυθεί το πρόβλημα άμεσα και αποτελεσματικά. Οχι άλλοι πρυτάνεις με πινακίδες στον λαιμό και μάρτυρες που φοβούνται να καταθέσουν. Οχι άλλα αγήματα μίσους και τρόμου με δηλητηριασμένα μυαλά από τύπους που επιθυμούν την καταστροφή αυτού του λαού και χαίρονται μόνο με τις μεγάλες ήττες. Φτάνει με την εκστρατεία του φόβου…