γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΧΑΛΕΛΗΣΤον Σεπτέμβριο του 2018, μέσα σε ένα ντελίριο ενθουσιασμού, οι φίλαθλοι/οπαδοί του Ολυμπιακού υποδεχόμασταν εκ νέου για τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα τον Γιάγια Τουρέ.
Ο Ιβοριανός τη σεζόν 2005-2006 είχε κάνει ονειρεμένες εμφανίσεις με την ομάδα, γεγονός που αποτέλεσε το διαβατήριό του για να διαγράψει στη συνέχεια μυθική καριέρα σε ευρωπαϊκούς κολοσσούς του ποδοσφαίρου: Μονακό, Μπαρτσελόνα, Μάντσεστερ Σίτι. Στη δεύτερη θητεία του, ο Γιάγια ήρθε αρχές Σεπτεμβρίου του 2018 και έφυγε έπειτα από 101 ημέρες, αρχές Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Μεταγραφή-βόμβα, λέγαμε. Η περίπτωση των μεταγραφών αεροδρομίου που αποδεικνύονται στρακαστρούκες είναι πάμπολλες. Ομως η περίπτωση του Ιβοριανού είναι η πλέον χαρακτηριστική. Δείχνει την ουσία των πραγμάτων, που -ασφαλώς- δεν περιορίζονται στο ποδόσφαιρο. Αλλωστε, στην πολιτική, ιδίως τελευταία, το μεταγραφικό παζάρι τελειωμό δεν έχει… Ο Τουρέ δεν έπαψε να είναι «παικταράς». Ομως ο… χρόνος είχε περάσει, κυρίως όμως είχαν αλλάξει τα δεδομένα: ο προπονητής ήθελε άλλα χαρακτηριστικά στους παίκτες για να υλοποιήσουν το σχέδιό του, το οποίο δεν μπορούσε να υπηρετήσει ο Τουρέ.
Στο ποδόσφαιρο η πάροδος των ετών βαραίνει τα πόδια, στην πολιτική αποκαλύπτει τον άνθρωπο. Και όπως εκτίθεται ο αθλητής, έτσι και ο πολιτικός παύει να είναι φορέας του νέου. Αμφότεροι έχουν δοκιμαστεί και οι αντίπαλοι τους γνωρίζουν, όπως και ο κόσμος. Και ιδίως στην αρένα -του ποδοσφαίρου και της πολιτικής- τα αρνητικά χαρακτηριστικά έχουν περισσότερη βαρύτητα για τους οπαδούς παρά τα θετικά. Εκτός αν είσαι ο Μέσι. Αλλά τέτοιοι σπανίζουν στο ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον στην πολιτική. Και στις δύο περιπτώσεις μπορεί οι μεταγραφές να κόβουν εισιτήρια και να φέρνουν κόσμο στο γήπεδο ή στις κάλπες.
Το βασικό ζητούμενο είναι αν ταιριάζουν με το σύστημα, την τακτική και τη στρατηγική που θέλει ο προπονητής -ή ο αρχηγός- να εφαρμόζει η «ομάδα». Στις περισσότερες περιπτώσεις από βόμβες εξελίσσονται σε νάρκες. Υπάρχει, δε, μια κολοσσιαία διαφορά: στον αθλητισμό μπορεί η «μεταγραφή» να πουλήσει φανέλες και να φέρει έσοδα. Στην πολιτική, όμως, δεν αρκούν οι ψήφοι. Εκτός αν ο αρχηγός είτε υποτιμά τους άλλους υποψηφίους είτε τους ψηφοφόρους. Και άρα σοβεί ο κίνδυνος να σκάσει η βόμβα στα χέρια του…